دانـــــشــــجــــوی بـــــدبـــــخـــت

...............

daneshjoye-badbakht — Wed, 05 Nov 2008 20:29:18 GMT

سلام. مثل هميشه نمي دونم چطوري شروع كنم. قبل از هر چيز تولدت مبارك(خودش ميدونه)

خوب. باور كنيد نوشتن يادم رفته. اول از دانشگاه بگم اين ترم حسابي سرم شلوغه اگه خدا بخواد ترم آخرم 24 واحد دارم 5 تا آزمايشگاه كه تمام وقتمو ميگيره.6 واحد عمومي كه شده قوز بالا قوز (امتحاناي هر سه تا هم توي يه روزه).5 واحدم كه پروژه و كار آموزي كه اينم شده يه غصه بزرگ برا من.(حالا بماند كه برا پيدا كردن موضوع پروژه چقدر سختي كشيدم). و 6 واحد تخصصي و دو واحد اختياري.آخه يكي نيست بگه دختر مريض بودي تو اين 4 سال هي حذف كردي حذف كردي كه ترم آخر دستت تو سرت باشه.خلاصه بگم هر روز دانشگاهم. اين زبان سرا هم كه پدرمو در آوورده بود خدا رو شكر تمام شد ديگه دو ترم ثبت نام نمي كنم تا تموم شدن دانشگاه واقعا خسته شدم.

يادم رفت در مورد آبادان بگم 10 روزي كه اونجا بودم خيلي خوب بود. خاله كتي هم شوهرش نبود همه دخترا اونجا جمع بوديم توي ماه رمضون بود شبا تا صبح بيدار بوديم مي خورديم بعد نماز صبحمونو مي خونديم و ميخوابيديم. هر شب بعد از افطار تو پاساژا بوديم(آبادان چيز خاصي نداره اما پاساژاي با حالي داره برا من كه عاشق خريد كردنم خيلي خوبه) كلي خريد كردم وقتي برگشتم همه مي گفتن انگار از يه سفر خارجه برگشتي چه خبرته با يه چمدون خالي رفتم پر پرش كردم به اضافه 3 تا كيف ديگه. خوب چكار كنم هر چيزي ميبينم خوشم بياد دلم ميخواد بايد هر طور شده بخرم. تازه پول كم آووردم وقتي برگشتم فرستادم برا هدي چندتا چيز ديگه كه خوشم اومده بود برام بخره و بفرسته.

راستي امروز عجيب ترين اتفاق تو زندگيم افتاد برا اولين بار در عمرم حاضر شدم سر يه كلاس عمومي كنفرانس بدم كلي دعا كردم صدام نلرزه اما دست و پاهامو نتونستم كاري كنم حديث مي گفت( من و حديث اين كلاسو با هم داريم) كم مونده بود بندري بري برامون ولي مثل اينكه تونسته بودم لرزش صدامو كنترل كنم. خيلي برام سخت بود ولي چون ترم آخرم و احتياج شديد به نمره و معدل دارم خودمو راضي كردم كه كنفرانس بدم كه هم يه نمره اي گيرم بياد هم يه تمرين باشه برا ارائه پروژم.(واااااااااااااااي خدا با اون ديگه چكار كنم)

داشت يادم مي رفت. تيم سافت بال دختران بوشهر بازم مثل هميشه مقام دوم كشوري رو كسب كرد. ولي يه تفاوت كه با سالاي قبل داشت اين بود كه اولا با هواپيما بردنشون دوما مثل اينكه به خاطر مقامشون قول يه ربع سكه هم بهون دادن.

ديگه بيشتر از اين حرف نميزنم. چند روز ديگه تولد امام رضا (ع).پيشاپيش تبريك ميگم. به خودمم تبريك ميگم چون روز تولدم به ماه قمريه.

راستي دنبال يه اسم جالب برا وبلاگم مي گردم ميخوام عوضش كنم.ميخوام نظراتونو بگين. از اين اسمايي كه همه مي ذارن نباشه يه اس خاص ميخوام. به ذهن خودم چيزي نميرسه.

اينم يه چند تا عكس:

اينم يه عكس دزدي از ساختمون اصلي فني مهندسي

آيا دانشجوي بدبخت تعطيل خواهد شد؟؟؟؟؟؟؟؟

daneshjoye-badbakht — Tue, 16 Sep 2008 06:13:18 GMT

خيلي حرفا برا گفتن داشتم كه الان يادم نيست .الانم چون امروز ظهر دارم با خالم

ميرم آبادان گفتم قبلش يه آپي كرده باشم.همه چيزو خلاصه مي نويسم كه يه حرفي

زده باشم.

يه مدت كه اوضاع امتحانا بود و گرفتار درس خوندن بوديم. امتحانا رو هم داديم. به نظر

خودم همه رو خوب داده بودم و فكر مي كردم نمره هام بالاي 15 باشه به جز آخري كه

خيلي خراب كردم ولي خوب نمره هام كه اومد ديدم نمره آخري از اون امتحاني كه از

همه بهتر داده بودم بيشتر بود. دو تا درس با اين استاد داشتم كمترين نمره هام از اين

استاد بود بقيه نمره هام بدك نبود و لي خوب اگه نمره اي كه فكر مي كردم داده بود

الان معدلم مثل ترم قبل 15 شده بود ولي بيخيال تمام شد ديگه.

تازه امتحانامون تمام شده بود كه رفتيم مشهد كه قبلا در موردش نوشته بودم.و تا

برگشتيم كلاساي ترم تابستونه بود تو اين گرما رفتن و اومدن از عالي شهر واقعا

وحشتناك بود.تازه زبان سرا هم بود اون ديگه واقعا خستم كرده بود وقت نميكردم

اصلا به اون برسم. توي يه چشم بهم زدنم كه امتحانا شروع شد اونا هم بد ندادم .

يه آزمايشگاه داشتم و 5 واحد نظري برا اولين بار آزمايشگاه 20 شدم.اون دو واحدي

هم 16 شدم سه واحدي هم هنوز نزدن ميگن دل استادش خيلي گندست تا بزنه

جونت در مياد حالا خدا كنه چيزي كه فكر مي كنم بشه.اول شهريور مامانم و بابام

و مامان بزرگم و عمم و شوهر عمم رفتن مكه. ما هم كه تنها بوديم یكي از عمه هام

اومد پيشمون البته دختر عمه هامم چون مامان باباي اونا هم رفته بودن از شهر كرد

اومده بودن اينجا پيش ما . خاله كتي هم از آبادان اومده بود يه مدت پيش خاله ليلا

باشه ولي خوب چون اوضاع امتحاناي من و حديث بودنه تونستيم اونا رو ببريم اينور

اونور نه يه سري به خاله كتي بزنيم. امتحاناي من 14 شهريور تمام شد حاجيامونم

18 حركت كرده بودن (چون به ماه رمضون برخورد كرده بود بيشتر از معمول مونده

بودن و پروازشون شب بود) تا رسيدن 2 صبح بود و ما 2:30 با عمو ها و زن و بچه ها

شون و عمه ها و خاله ها رفتيم فرودگاه حدود 3:30 بود كه از فرودگاه اومديم بيرون

تا 6 صبح بيدار بوديم سحري خورديم و خوابيديم.روز بعد من همش تو فكر ساكا و

چمدونا بودم وقط دلم مي خواست ببينم توي اونا چيه چندتا چيز سفارش داده بودم

ولي گفتن اصلي نبودن و نيوورديم ولي خوب به جاش يه mp4 به اسم من اما به

سود فاطمه (البته من زياد علاقه اي به اين چيزا هم ندارم) يه چند دست لباس و

چادر و چيزاي ريز ريز به ما رسيد.

اين چند روزم همش مهمان داريم سه روز هم افطاري داديم يه روز برا فاميلاي دور

و نزديك يه روز مردونه و يه روز ديگه هم نزديك ترا. حالا هم بعد از افطار هر شب

مهمان داريم. پريشبم یه عده از مهمانامون داشتن مي رفتن رفتيم بدرقشون ديديم

روي ديوار خونمون ديوار آتيشه پلاكارداي دم در و آتيش زده بودن ارازل و اوباش

كوچمون(مردم چه حوصله اي دارن به خدا).

ديروزم امتحان زبان سرا داشتم گند زدم فقط خدا كنه اين ترم و يه جوري پاسم كنن

چون خيلي وقتم هدر رفت به خاطرش.

راستي به سرم زده وبلاگو تعطيل كنم دارم روش فكر ميكنم خبرتون ميدم.

ببخشيد اگه نتونستم بهتون سر بزنم شرمنده.از آبادان برگشتم يه سري همه ميزنم.

نماز روزه هاتون قبول.

يا حق

تولدم مبارك

daneshjoye-badbakht — Wed, 30 Jul 2008 06:11:18 GMT

سلام خيلي دلم برا اينجا تنگ شده بود خيلي وقته ننوشتم نمي دونم بايد چطوري شروع كنم نوشتن برام سخت شده. خب اول از همه با يه سوال شروع مي كنم:

اگه گفتين امروز چه روزيه؟؟؟ آره مي دونم مبعثه اما يه اتفاق مهم ديگه هم افتاده امروز روزيه كه يه خانم گل مثل من به دنيا اومده تولدم مبارك. امروز 23 سالم تمام شد و وارد 24 سالگي شدم اصلا باورم نميشه اينقدر پير شده باشم هميشه دوست داشتم بين 18تا 20 بمونم اما نميشه جلو گذر زمان و گرفت.

راستي يادم رفت بگم تو اين مدت كه نبودم چه خبر بوده اول كه اوضاع امتحانا بود اصلا نت نميومدم و نتونستم به هيچكدومتون سر بزنم بايد ببخشيد.بعد از امتحانا هم رفتم مشهد پريروز برگشتم جاي شما خالي خيلي خوش گذشت . چيزي در مورد خاطرات اونجا نمي گم چون مثل پارساله و چيز خاصي وجود نداره تنها فرقش اينه كه پارسال هوايي رفتيم امسال زميني و با ماشين خودمون.پارسال تنها رفتيم امسال با عموم اينا و اينكه امسال كيفش بيشتر از پارسال بود هم اينكه شهراي مختلف و ديديم هم اينكه تنها نبوديم.چيز بيشتري نميگم فقط يه چنتا عكس براتون مي ذارم.

كوير-آرامگاه يكي از برادرهاي امام رضا(ع) در طبس-آسمون -پاركينگ زائر بر-

حالا بريم سراغ درس و دانشگاه نمي دونم بايد چي بگم ولي به اين نتيجه رسيدم كه هرچي تو اين دانشگاه تلاش كني فايده نداره كه نداره همه چي به شانست بستگي داره وقتي آدمي مثل من بدشانش باشه بهتر اصلا لاي كتاب و باز نكنه چون فرقي به حالش نمي كنه.

خيلي زور داره امتحانيو كه بهتر از همه امتحانا دادي و خيلي خوشحال از جلسه امتحان بياي بيرون و به خودت بگي اگه خيليم استاد بخواد نامردي كنه 15،16 رو شدي ولي بعد نمرت بياد ببيني زمين تا آسمون با اون چيزي كه فكر مي كردي فرق داره و شدي 11 بعد استادشم رفته باشه و ديگه برنگرده هيچ شماره اي هم ازش نداشته باشي. حالا اين هيچ يه جوري بايد يه خودم بقبولونم كه شايد جايي اشتباه كردم و خودم خبر ندارم( البته با بيخيال شدن اينكه سر جلسه 3 تا 4 بار جوابامو چك كردم ) اما اين آزمايشگاه كوفتي چي كه امتحان نداشته و فقط بايد يه پروژه انجام مي داديم كه اونم هيچكدوم از بچه ها خودشون انجام ندادن و هممون داديم كس ديگه انجام بده بماند كه چه سختيها برا تحويل گرفتنش كشيديم يارو جواب ايميل نمي داد ،موبايلش خاموش بود وقت تحويل پروژه هم داشت تمام ميشد زنگ زديم به استاد ازش وقت گرفتيم اما بازم از طرف خبري نبود خدا مي دونه اون چند روز چقدر من و سارا حرص خورديم تا يه 2 روز مونده به تحويل پروژه ايميلش اومد يه شماره داده بود كه مال عربستان بود فهميديم كه رفته مكه كل روز من و سارا شمارشو مي گرفتيم اما كسي جواب نميداد تا اينكه روز بعد صبح زود بلند شدم با نذر و نياز شمارشو گرفتم بلاخره جواب داد گفتم امروز آخرين مهلته اونم گفت تا 8،9 شب ميفرستم همون روزم قرار بود حركت كنيم برا مشهد به بابام گفتم تا مطمئن نشدم كه پروژه رو فرستاده تكون نمي خورم ساعت20:45 رفتم چك كردم ديدم فرستاده مال من و سارا و يكي ديگه از بچه ها به سارا خبر دادم كه زحمت فرستادن به استاد اون بكشه و بعد راه افتاديم تو راه بوديم كه سارا خبر داد كه فرستاده.خيالم راحت شد .مي گفتم 18 كمتر نميده آخه ترم قبل همين كسي كه ما پروژمون و بهش داديم برا بچه هايي كه انجام داده بود 18،18.5 شده بودن.خلاصه تو راه برگشت از مشهد بوديم كه فهميدم نمره ها رو زدن و با اجازتون كمترين نمره من بودم يعني 16 همه نمرهها بالاي 17 بود جز من بدشانس.ديگه اينو نمي تونم بگم شايد جايي اشتباه كردم يا خنگ بازي در آووردم چند نفر به ايشون داده بودن همه هم تقريبا يه جور بوده حالا چرا من كمترين نمره شدم بر مي گرده به همون شانس كه گفتم. بايد بيخيال بشم ديگه ايشالله اگه خدا بخواد ترم ديگه تمام مي كنم (البته اگه بد شانسي نيارم) از اين داشگاه لعنتي راحت ميشم برا ارشدم تلاشم و مي كنم حتي اگه 10 سال پشت كنكور بمونم كه ايشالله دولتي قبول بشم.

اين دفعه يه مناجات از صحيفه سجاديه مي نويسم خودم ازش خوشم مياد :حمد و ستايش مخصوص خدايي است كه اول است،بي آنكه اولي پيش از او باشد و آخر است بي آنكه آخري پس از او باشد.

اينم يكي ديگه از متناي خواهرم:

گمان مي كردم لبخند در پوشيست بر غم هرچه خنديدم هيچكس باور نكرد،من خود را فريب داده ام،چشمانم اعماق وجودم را فرياد مي زنند.

يا حق

چقدر ...

daneshjoye-badbakht — Sun, 11 May 2008 06:14:18 GMT

چقدر سخته که همه ی روزاتو توی اضطراب و نگرانی بگذرونی. چقدر سخته که از صدای تلفن وحشت داشته باشی که نکنه باز حاوی خبر بدی باشه. چقدر سخته که وقتی يکی از خونه می ره بيرون فکر کنی ديگه بر نمی گرده.چقدر سخته که خيلی خوابت بياد و از فرط خستگی چشمات باز نشه ولی وقتی سرت و ميذاری که بخوابی،خوابت نبره و فقط فکرای ناجور بياد تو سرت که نکنه صبح يکی از خواب بيدار نشه و بعد به مرگ همه فکر کنی و مثل ديوونه ها که انگار واقعا همچين اتفاقی افتاده زا ر زار گريه کنی. چقدر سخته که وقتی به زور خوابت برد توی خواب اصلا آرامش نداشته باشی و هی از خواب بپری .چقدر سخته که مجبور باشی هر روز زندگی يه زن جوون بيوه و دو تا بچه يتيم و يه مادر داغ دار و ببينی که چه سخت می گذره.چقدر بده که حالت از کتاب و درس به هم بخوره فقط حرص و جوش بخوری که چرا درس نمی خونم. چقدر بده که دو روز ديگه امتحان داشته باشی ولی فقط يه روخونی کرده باشی. چقدر بده که نياز داشته باشی يه سی دی رايت کنی اما سی دی نرو رو کامپوترت نصب نشه و مجبور بشی ويندوز عوض کنی. چقدر بده که 4 ساعت گرفتار ويندوز نصب کردن باشی ولی بازم نرو گير بده. چقدر بده که صبح زود بی خوابی به سرت بزنه حوس کنی بيای با ويندوز جديد يه آپ کنی اما ويندوز بالا نياد.چقدر بده که باز بشينی ويندوز نصب کنی ولی اينترنتت راه نده.ود ر آخر چقدر بده که رابطه يه عده دوست به هم بريزه.

خدايا نمی دانی که انسان بودن و ماندن در اين دنيا چه دشوار است

چه زجری می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است.

اينم يه متن از حديث (خواهرم)

نيمه شب دزدی به زندگيم سرک کشيد کوله بارش را پر کرد و من هيچ نگفتم. فکر می کردم زندگی من متاع گران بهايی ندارد.صبح که شد هرچه گشتم نبود افسوس که چرا فرياد نکردم او شاديم را ربوده بود.

پ ن 1: دانشگاه هم خبری نيست فقط يه اتوبوسايی آووردن ماه.ايستگاه دانشگاه-داخل اتوبوسای جديد- کمربند ايمنی هم دارن

اينم عکس يکی از اتوبوسا البته نه اونی که عکس داخلشو گذاشتم. اون جديدتره.

پ ن ۲:جمعه يه نشست با بچه های وبلاگ نويس داشتيم. خوشحال شدم تونستم يه عده از بچه ها رو از نزديک ببينم مخصوصا سرباز معلم جنوبی آقای شعرانی.

پ ن 3: اميدوارم مشکلات خانه وبلاگ نويسان دوستانه برطرف بشه.

مناجات: خدايا!آرامش و وقار را بر دلمان فرو فرست.

يا حق

هفت سيني متفاوت

daneshjoye-badbakht — Thu, 10 Apr 2008 21:20:18 GMT

سلام به همگي حتما تعجب مي كنيد ايندفعه زود آپ كردم . اين آپ با بقيه آپا فرق داره خودم ننوشتم.

فردا ۴۰ روز مي شه كه عمو احمد از بين ما رفته اين متن و يكي از خاله هام نوشته به نظر من متن قشنگيه حيفم اومد نذارمش تو وبلاگ.

احمد جان ....

امسال بهارت بهارش را در لابلاي قبرها مي گذراند، امسال هفت سينمان آكنده از ماتم و غم بود، امسال سال تحويلمان را با گريه و عزا تسليت مي گفتيم، امسال از شمع هاي رنگي خبري نبود، امسال حتي تخم مرغها جامه عزا پوشيده بودند، امسال گلهاي رنگي روبان عزا بر تن كرده بودند،امسال هفت سينمان سه سين بيشتر نداشت سكوت بود و سوگواري و سنگ، امسال شمعها تند تند آب مي شدند، آب نه اشك مي ريختند خود مي ديدم كه شمعها چگونه اشك مي ريزند، امسال عيدي بهارت را در آرامگاه سر مزار تو به او ميدادند، امسال از لباس هاي رنگي خبري نبود، امسال بهارت انتظار بوسه گرم تحويل سال نو را از تو مي خواست اما از تو خبري نبود، امسال همه پيشاني او را مي بوسيدند اما تو نبودي كه او را نوازش كني و سال نو را به او تبريك بگويي اما او با نگاه ملتمسانه در چارچوب قاب عكست تو را جستجو مي كرد و بي شك با خاطراتت، خاطراتش را مرور مي كرد،امسال به جاي ترانه هاي شاد سال نو، نوحه و عزا گوش مي داد و مي گريست، امسال دوباره دل مادرت به درد آمد، امسال مادرت و خواهرانت به جاي اشك خون مي گريستند ،امسال ليلايت با سكوت سنگين و پر دردش دل همه را به درد آورده بود،امسال محمدت را مي ديدم كه چگونه در لا بلاي جمعيت تو را مي جويد ولي كسي نمي داند او چه مي گويد و چه مي خواهد ولي مطمئنم كه قاصدكها براي او خبر آورده بودند اما او نمي دانست يا شايد هم مي دانست ولي هرگز بيان نكرد ولي بهانه هاي گاه و بي گاه او خود حكايت از درد درون او داشت، امسال هيچ چيز دل كوچك او را شاد نكرد چون او تو را مي خواهد ، او تو را مي جويد.

روحت شاد